مرحوم شيخ على از علماء أعلام و مشاهير رجال فضل بوده كه در اين سال متولد شده و در نزد چند نفر از اهل فضل و مدرسين درس خوانده و سپس بمجالس دروس فاضل ايروانى و شيخ محمد حسن مامقانى و فاضل شربيانى و شيخ محمد طه نجف و آقا سيد محمد كاظم يزدى و آخوند خراسانى و آقاى شريعت رفته ، چنان كه قبلا نيز در كربلا نزد حاجى شيخ زين العابدين مازندرانى درس خوانده و اين بزرگوار اخير وى را به سمت وكالت از خود بشثاثهء عين التمر براى هدايت مردمانش كه بر عقيدهء شيخيه مىرفتند روانه كرد ، و در سنه 1317 براى زيارت حضرت رضا ( عليه السلام ) با فرزند بزرگ خود شيخ محمد جعفر بايران آمد ، پس مردمان ايران اقبالى شايسته بوى نمودند و سلطان عصر مظفر الدين شاه او را گرامى داشت ، و چون بمشهد رسيد و قبهء مطهره را ديد قصيدهء عصمائى بنظم آورد كه همان اول و آخر منظوم او بوده . سپس بآهنگ حج حركت كرد و از راه قفقاز و درياى أسود و درياى احمر و سويس به راه افتاد و در باكو و باطوم و غيره از شهرهاى قفقاز مقدمش باحترام و تبجيل متلقى گرديد ، و در آستانه با سلطان عبد الحميد خان ملاقات نمود و بوى فرمود كه شهر نجف مانند حرمين شريفين مقدس است و قرعه را از آب آن برداشت ، و سلطان فرمانى براى او صادر كرد و راتبه‌اى باندازهء راتبهء قاضى القضاة برايش مقرر داشت ، و چون به مكه معظمه رسيد مهمان شريف عون گرديد و ابن رشيد امير حجاز او را تكريم نمود . و چون بنجف برگشت استقبالى لايق برايش به عمل آمد ، و در ثوره عراقيه بر ضد انگليس شركت داشت ، و چون آن مردم مستولى بر عراق شدند مانند بسيارى ديگر گريخته و بايران آمد و بسلطان عصر احمد شاه پيوست ، و چون امير فيصل اول پادشاه عراق گرديد بنجف برگشت و آنجا بعبادت و تأليف تا آخر عمر مشغول شد . و او تأليفات چندى دارد : اول كتاب « اثبات قبر حضرت امير المؤمنين عليه السلام » كه آن را بنام سلطان عبد الحميد خان تأليف كرده و براى او فرستاد و وى امر به احداث نهر سنيه نمود . دويم كتاب « حياة النجف » . سيم كتاب « العقائد و الشرائع » . شيخ على در ماه ربيع الآخر سنه 1348 هزار و سيصد و چهل و هشت - مطابق ( شهريور - مهر ) ماه باستانى - وفات كرد و در محله مشراق نجف در مقبره مخصوصى واقع در شارع